ایران :بررسى تازه ترين آمارها نشان مى دهد، موج تازه اى از تمايل زنان مهم و صاحب منصب آمريكا، به خانه دارى روى آورده اند.
به گزارش سرويس بين الملل «بازتاب»، «لزلى استال»، گزارشگر «C.B.S»، مى گويد: امروزه زنان بسيارى را مى توان در آمريكا ديد كه در منصب ها و موقعيت هاى شغلى قدرتمندى قرار دارند. آنان يا در شوراى امنيت ملى نقش دارند و يا دو كرسى قضاوت دادگاه عالى را در اختيار گرفته اند و همچنين در مقام يكى از اعضاى هيأت مديره تمام صد شركت «فورچون» ظاهر شده اند. اما با اين حال، مى توان بسيارى از آنان را ديد كه برخلاف اين جهت حركت كرده، ترجيح مى دهند در خانه بمانند.
يكى از اين زنان، «ليزا بتى فرلينگوسن» است. وى داراى يك پست بسيار بالاى حقوقى بود و رياست بخش تحقيقات حقوق كالج استانفورد را بر عهده داشت. وى علاوه بر اين، براى يك شركت بسيار مهم حقوقى نيز كار مى كرد و مسؤوليت آخر وى در دادگاه عالى بوده است.
اما او پس از تولد نخستين فرزندش از هفت سال پيش، ديگر به شغل خود بازنگشت. خانم فرلينگوسن، مى گويد: من خودم را مى شناختم و مى دانستم كه در هر زمينه شغلى سخت كار مى كنم و گاه تا نيمه شب مشغول تحقيقات حقوقى و قانونى بودم و شوهرم كه رزيدنت جراحى بود نيز تمام وقت كار مى كرد. من از اين مى ترسيدم كه اگر به كار كردن ادامه دهم، بچه هايم هيچ والدينى نخواهند داشت. من خود خواستم كه از تجربه شناخت بچه هايم برخوردار شوم و هميشه در كنارشان باشم.
گزارشگر «C.B.S» مى گويد: او تنها نيست، صبح هاى چهارشنبه، حياط كليسايى در حومه «مريلند»، پر از زنانى مى شود كه كار تمام وقت خود را رها كرده و وقت خود را صرف تربيت بچه ها مى كنند. آنان براى خود، يك سرى سخنرانى ها را سازماندهى كرده اند كه در جهت به وجود آوردن انگيزه هاى فكرى و روشنفكرانه، از آن بهره مى برند.
«تورى هال»، تحليلگر سابق اداره بودجه كنگره، «شيلاايزل»، نماينده ارشد فروش شركت «اوراكل»، «آن گلدژلر»، حقوقدان فارغ التحصيل دانشگاه «ييل»، همگى مادران خانه دار هستند. خانم «هال» مى گويد: عمق قضيه آن است كه اين يك تصميم احساسى است، نه عقلانى. وى مى گويد: اين به معناى آن نيست كه من تنها براى دور ماندن از محيط كار، دست از شغل مهمى كشيده ام كه پول زيادى از آن به دست مى آوردم و رضايت خاطر زيادى را برايم فراهم مى كرد.
يكى ديگر از زنان، گفت كه من در اين مورد كمى فكر كردم و ديدم، من به كارى كه الآن انجام مى دهم، عشق مى ورزم.
خانم ايزل نيز گفت: شش ماه، دچار ترديدهاى جدى شده بودم و شك داشتم كه آيا تصميم درستى گرفته ام يا نه. مثل اين است كه در جاده اى پرتصادف قرار دارم، اما من خيلى خوشحالم كه در خانه مى مانم.
آمارهاى اداره «سنسوس» نشان مى دهد كه در كمتر از ده سال، يك افزايش ۱۵ درصدى در تعداد زنانى كه خانه دار شده اند، وجود داشته است.
«ليندا هرشمن»، استاد فلسفه و نويسنده اى است كه تحقيقات خود را روى زوج هايى كه صاحب مناصب بالايى بوده اند و در سال ۱۹۹۶ در «نيويورك تايمز» ازدواج رسمى خود را اعلام كرده اند، انجام داده است. هرشمن مى گويد، طبق الگوى تحقيقاتى وى، ۸۵ درصد از زنان در اين دسته از زوج ها - كه پاره وقت يا تمام وقت كار مى كردند - در حال حاضر خانه دار شده اند. البته وى مراحل مقدماتى تحقيقات را پشت سر گذاشته است. به عقيده وى، اين دسته از زنان مى توانستند در مشاغلى دست داشته باشند كه بر دنيا حكومت كنند. آنان مى توانستند، سناتور يا فرماندار شوند يا مى توانستند، كانال هاى اطلاعاتى مديران اجرايى پانصد شركت فورچون باشند.
خانم «آتكينسون» تهيه كننده تلويزيون و «هاگان»، مدير اجرايى بانك بزرگ سرمايه گذارى «وال استريت» بود. بنا بر تحقيقات هرشمن، زنان تحت بررسى وى كاملاً متأثر از حسن تفاهم همسران ثروتمندشان بوده اند. آنان خود اين وابستگى را برگزيده اند.
هرشمن مى گويد: اين زنان نوعى از زندگى را براى خود برگزيدند كه نمى توانند از ظرفيت خود براى كارهاى بسيار پيچيده بهره ببرند. خانم هال كه خانه دارى را انتخاب كرده، مى گويد: برخى مردم فكر مى كنند، چون در خانه هستم و تمام روز را با بچه ها مى گذرانم، بايد غذاى مورد علاقه شوهرم را در لباس آشپزى تهيه كنم، در حالى كه ما گروه هايى را تشكيل مى دهيم و درباره سياست آمريكا در عراق صحبت مى كنيم.
گزارشگر «C.B.S» در پايان، اين مسأله را مطرح كرده كه اميد مى رود، كارفرمايان و رؤسا، شاهد چيزى كه رخ داده، باشند و شرايط را به گونه اى تغيير دهند كه اين دسته از زنان بزرگ، به دليل ساعات كار زياد، اين گونه عمل نكنند و شرايط كارى آنان، به نحو متفاوتى صورت پذيرد تا مجبور به دست كشيدن از كار نشوند.